leven in relatie

Als er spanningen en problemen zijn wordt er zo gemakkelijk gezegd dat je ‘het’ moet loslaten. Marco Borsato heeft er zelfs een hit mee gescoord: ‘Laat het los, het is al zo lang geleden’! Mij valt het op dat dit een van de moeilijkste zaken is, dus komt de vraag: Wat is eigenlijk ‘loslaten’?

De relatie tussen ‘loslaten’ en ‘getuige’ zijn?

“Letting go”, – los laten - gebeurt in de atmosfeer van “witnessing”.  Je blijft toeschouwer van wat gebeurd. Het zijn twee kanten van eenzelfde ervaring – ze zijn niet verschillend. “Getuige-zijn”, “toeschouwer zijn”, ‘witnessing’ maakt dat er geen spanning wordt opgebouwd en dat de bestaande spanning wegvloeit. Dit is een boeiende ervaring.

Men kan niet iets loslaten zonder er getuige van te zijn, noch kan iemand getuige-zijn zonder in de toestand van ‘laten-gaan’, van ‘loslaten’ te zijn. Letting-go / loslaten bestaat uit ’gewoon-laten-gebeuren’. Totale ontspanning. Geen spanning. Geen inspanning. Geen gedachte najagen. Geen verlangen. De geest -het denken- niet in beweging. Je gedachten gaan nergens heen. Je bemoeit je er niet mee. Het is gewoon niet-functioneren.
Je denken in rust is de grootste ervaring van het leven. Het doet een nieuw fenomeen van het leven ontstaan.

We leven allemaal en we zijn allemaal een beetje bewust, anders zou het leven onmogelijk zijn. Maar ons bewustzijn is zeer oppervlakkig, alleen tot de huid of misschien een beetje dieper. We noemen dit ‘mijn gevoel’.

Getuige-zijn is een vermogen dat niet van het denken is en zo diep gaat als je bént, als het bestaan is. Het is het diepste punt van het leven. In dit bestaan ervaar je een enorme stilte, een grote vreugde, een mooi bestaan om je heen, en een diepe extase – een lied zonder woorden en een dans zonder beweging. Het is geen ervaring van je denken, maar getuige-zijn gaat hier aan vooraf. Getuige-zijn is de ultieme ervaring van religie. Alleen degenen die hier aankomen hebben echt geleefd, anderen vegeteren slechts.